مانتو
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مانتو. [ ت ُ ] (فرانسوی، اِ) جامه ٔ گشادی که روی لباسهای دیگر پوشند (زن و مرد). (فرهنگ فارسی معین ).
مانتو. (اِخ ) به ایتالیائی «مانتوا» شهری است به ایتالیا در «لومباردی » که در میان سه دریاچه ای که بوسیله ٔ رود «مینسیو» بوجود آمده قرار گرفته شده است . این شهر ٦٥٤٠٠ تن سکنه و ساختمانهائی از آثار کهن دارد و مرکز تجارت و صنایع است . این شهر در سال ١٧٩٧م . بوسیله ٔ بناپارت اشغال گردید. (از لاروس ).