مانستار

مانستار. [ ن ِ ] (اِ) روح کلی . ◄ نفس کلی که پس از عقل کل باشد. مانیستار. (ناظم الاطباء). و رجوع به مانیستار شود.

مانستار. [ ن َ / ن ِ] (اِ) صومعه . خانقاه . دیر. زاویه . (دزی ج ٢ ص ٥٦٦). ابن بطوطه ذیل مانستارات قسطنطنیه آرد: مانستار مانند لفظ مارستان است جز آنکه نون در آن مقدم و «را» مؤخر است و آن در نزد ایشان همانند زاویه است در پیش مسلمانان . (یادداشت به خطمرحوم دهخدا). و رجوع به سفرنامه ٔ ابن بطوطه شود.