مانو
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مانو. (اِ) نام نخستین ماه از سال جلالی . (ناظم الاطباء) (از فرهنگ جانسون ).
مانو. (اِ) صدا و آواز بازگشت و رد آواز. ◄ صوت و آواز. (ناظم الاطباء) (از فرهنگ جانسون ). ◄ روح و جان . ◄ آوازه و شهرت . (ناظم الاطباء). شایعه . خبر. (از فرهنگ جانسون ).
مانو. (اِخ ) هندیان نوع بشر را زاده ٔ وجودی مقدس می شمارند و آن وجود را مانو می خوانند و معتقدند که مجموعه ٔ قوانین ایشان موسوم به «مانوادار مازاستر» از آثار اوست . مجموعه ٔ قوانین مانو در زبان سانسکریت منظوم است . (از اعلام تمدن قدیم فوستل دوکولانژ، ترجمه ٔ نصراﷲ فلسفی ). در اساطیر هندی پسر «براهما» و پدر نوع بشر شمرده شده است . (از قاموس الاعلام ترکی ).