مایین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مایین . (اِخ ) از نواحی شیراز است . (انجمن آرا) (آنندراج ). مایین شهرکی است در میان کوهستان افتاده در زیر گریوه ای و سر راه است و سردسیر است و آب روان خوش دارد وغله و میوه خیزد نه بسیار... (فارسنامه ٔ ابن البلخی ص ١٢٣). شهرکی است در میان کوهستان بر راه کوشک زرد و هوایش معتدل و به سردی مایل است آب روان دارد و حاصلش غله و میوه ... و آنجا مزار شیخ گل اندام است و در پای گریوه، مزار امام زاده اسماعیل بن موسی کاظم است و آن شهرک قصبه ٔ عمل «رامجرد» است . (نزهةالقلوب چ لیدن جزء٣ ص ١٢٤). شهری میان کوشک زرد و شیراز، ابن بطوطه گوید از یزد خاص (یزد خواست ) به دشت روم و از آنجا به مایین رفتم . (یادداشت به خط مرحوم دهخدا). و رجوع به نزهةالقلوب ص ١٢٣، ١٨٥ و ٢١٨ شود.