مبسم
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مبسم . [ م َ س ِ ] (ع اِ) دندان پیشین . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ) (از محیطالمحیط) (از اقرب الموارد).
مبسم . [ م َ س َ ] (ع مص ) تبسم . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ). تبسم و آن مصدر میمی است . (از محیطالمحیط) (از ذیل اقرب الموارد).