مجدالدین بغدادی

مجدالدین بغدادی . [ م َ دُدْ دی ن ِ ب َ ] (اِخ ) ابوسعید شرف بن مؤید از مردم بغدادک خوارزم و از صوفیان و شاعران و نویسندگان نیمه ٔ دوم قرن ششم هجری است . وی از مریدان شیخ نجم الدین کبری است و نجم الدین رازی مشهوربه دایه صاحب کتاب مرصاد العباد از شاگردان مشهور اوست . بنا به نقل تاریخ گزیده وی به امر خوارزمشاه کشته شد. وفات او را به اختلاف در ٦٠٦ و ٦٠٧ و ٦١٣ نوشته اند. از مجدالدین بغدادی آثاری چند در تصوف به زبان فارسی باقی مانده و از آن جمله است : رساله ای در پاسخ «تحفة البررة فی مسائل العشرة» که احمدبن علی بن مهذب بن نصرالخواری، ده سؤال در مسائل مختلف تصوف از وی نموده و او بدانها جواب داده است و نیز «رساله ٔ سفر» و چند نامه و اشعاری لطیف . این دو بیت از اوست : یک موی ترا هزار صاحب هوس است تا خود به تو زین جمله که را دسترس است آن کس که بیافت دولتی یافت عظیم و آنکس که نیافت درد نایافت بس است . و رجوع به تاریخ گزیده چ لیدن ص ٧٨٨ و ٧٨٩ و لباب الالباب چ سعید نفیسی ص ١٩١ و تعلیقات همین کتاب ص ٦١٠ و ٦٣٤ و نفحات الانس جامی و ریاض العارفین ص ١٣١ و مجمعالفصحاء ج ١ ص ٥٤٢ وحبیب السیر چ خیام ج ٢ ص ٦٤٧ و مجله ٔ یغما شماره ١٢ سال هفتم و تاریخ ادبیات دکتر صفا ج ٣ ص ١٦٨ و ١١٩٠ شود.