مجرمین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مجرمین . [ م ُ رِ ] (ع ص، اِ) ج ِ مجرم . مردمان مجرم و گناهکاران . (ناظم الاطباء) : یوم یرون الملَّئکة لابشری یَوْمَئذ للمجرمین و یقولون حجراً محجوراً. (قرآن ٢٢/٢٥). قال رب بما انعمت علی فلن اکون ظهیراً للمجرمین . (قرآن ١٧/٢٨). انا کذا̍لِک َ نفعل بالمجرمین . (قرآن ٣٤/٣٧). و رجوع به مجرم شود.