مجرن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مجرن . [ م ُ ج َرْ رَ ] (ع ص ) سوط مجرن، تازیانه ٔ سوده و نرم شده . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).
مجرن . [ م ِ رَ ](ع اِ) خرمنگاه . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ جای خرما خشک کردن . ◄ (ص ) نیک بسیار خوار. (منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء). رجل مجرن ؛ مرد پرخور. (از اقرب الموارد).