محتشم کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۶

سخن کز حال خود گویم ز حرفم بوی درد آید بلی حال دگر دارد سخن کز روی درد آید چنان خو کرده با دردش دل اندوهگین من که روزی صد ره از راحت گریزد سوی درد آید نجات از درد جستن عین بی‌دردیست می‌دانم کزو هر ساعتی درد دگر بر روی درد آید ره غمخانه من پرسد از اهل نیاز اول ز ملک عافیت هرکس به جستجوی درد آید مبادا غیر زانوی وصالش عاقبت بالین سری کز هجر یاری بر سرزانوی درد آید به قدر سوز بخشد سوز بی‌دردان دوران را به دل هر ناوکی کز قوت بازوی درد آید چنان افسرده است‌ای دل ملال آباد بی‌دردی که روزی محتشم صدره بسیر کوی درد آید