محتشم کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۷

به خاکم آن بت اگر با رقیب درگذر آید ز مضطرب شدن من زمین به لرزه درآید به دشت و کوه چو از داغ عشق گریم و نالم ز خاک لاله بروید ز سنگ ناله برآید ز غمزه تیز نگه دیر در کمان نهد آن مه ولی هنوز بود در کمان که بر جگر آید نشانه گم شود از غایت هجوم نظرها چو تیر غمزه آن شوخ از کمان بدر آید کمان می‌کشیش آتشم به خرمن جان زد نعوذبالله از آن دم که مست در نظر آید تو را ببر من کوتاه دست چون کشم آسان که با خیال تو دستم به زور در کمر آید زمانه خوی تو دارد که تیزتر کند از کین به جان محتشم آن نیشتر که پیشتر آید