محتشم کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۴۹۰

ز بس کز توست زیر بارجان مبتلای من چو ریگ از هم بپاشد کوه اگر باشد به جای من به قدر عشق اگر در حشر یابد مرتبت عاشق بود بر دوش مجنون در صف محشر لوای من شود مجنون ز لیلی منفعل فرهاد از شیرین چو با مهر تو سنجد داور محشر وفای من شود دوزخ سراسر حرف من گر عشق خوبان را گنه داند خدا وانگه به فعل آرد جزای من اگر در وادی وصلش بنودی یک جهان درمان مرا تنها جهانی درد کی دادی خدای من ز بس کز عاشقی پا در کلم ممکن نمی‌دانم که بیرون آید از گل روز محشر نیز پای من زهر چشمی شود صد چشمه خون محتشم جاری چو افتد در میان روز قیامت ماجرای من