محتشم کاشانی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۴۹۱

چو می‌خواهد که نامم نشنود بیگانه رای من ازو بیگانه بادا هرکه باشد آشنای من ز رغم من به نوعی مدعی را کام می‌بخشی که می‌خواهد باخلاص از خدای من بقای من بکش گر درخور بخشش نیم تا کی روا داری به بدخواه از پی درخواه جز می‌التجای من چو فرمائی که خاصانت به بزم آرند یاران را به حاجب هم به جنبان گوشه چشمی برای من ز قرب یار ننهادم ز جای خود قدم بالا چها در سر گرفتی غیر اگر بودی به جای من به تشریف غلامی گر بلند آوازه‌ام سازی زند بر بام چرخ ایام کوس کبریای من