محجلین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
محجلین . [ م ُ ح َج ْ ج َ ] (ع ص، اِ) ج ِ محجل (در حالت نصبی و جری ). - قائد الغرالمحجلین ؛ لقبی است علی علیه السلام را، پیشوای گروه سپیدجبهگان ودست و پای سفیدان از کثرت وضو و مسح، و یا آنکه مأخوذ است از حدیث نبوی که : امتی الغر المحجلون یوم القیامة من آثارالوضوء. (از یادداشت مرحوم دهخدا). و علی علیه السلام قائد این امت است . ◄ در شاهدزیر لقبی است نبی اکرم (ص ) را : و آخر ایشان در نوبت و اول در رتبت ... سید المرسلین ... و قائد الغرالمحجلین ... برای عز نبوت و ختم رسالت برگزید. (کلیله و دمنه چ مینوی ص ٢).