مختط
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مختط. [ م ُ ت َطط ] (ع ص ) خط برکشنده به جهت بنا گرداگرد زمین و حد پیدا کننده . (آنندراج ) (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). کسی که خط می کشد و نشان می کند. (ناظم الاطباء). ◄ کسی که روی او خطدار گردد. (از آنندراج ) (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). روی خطدار گشته و زغب برآورده . (ناظم الاطباء). و رجوع به اختطاط شود.