مخدومه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مخدومة. [ م َ م َ ] (ع ص ) مؤنث مخدوم . رجوع به همین کلمه معنی اول شود. - قوای مخدومه ٔ طبیعیة ؛ عبارت است از قوه ٔ غاذیه و نامیة ومولدة و مصورة. (از داود ضریر انطاکی ج ١ ص ١٣، یادداشت بخط مرحوم دهخدا).
مخدومه . [ م َ م َ ] (اِخ ) از شاعران ایران و از مردم یزد است . این رباعی از اوست : شب عربده با محنت هجران کردم با او دل و جان دست و گریبان کردم چون دیدم از او روی خلاصی مشکل جان دادم و کاربر خود آسان کردم . (از قاموس الاعلام ترکی ).