مخرمة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مخرمة. [ م ُ خ َرْ رَ م َ ] (ع ص ) گوسپند بریده گوش . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء).
مخرمة. [ م َ رَ م َ ] (اِخ ) ابن نوفل بن اهیب بن عبد مناف الزهری القرشی، مکنی به ابوصفوان یکی از اصحاب پیغمبر و عالم به انساب عرب بود. وی عمری طولانی داشت و در حدود ١١٥ سال زندگی کرد و در زمان عثمان نابینا شد و در سال ٥٤ هَ . ق . در مدینه درگذشت . (از اعلام زرکلی ج ٨ ص ٧٢).