مرادبخش
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مرادبخش . [ م ُ ب َ ] (نف مرکب ) به آرزورسان . که مراد وحاجت و تقاضای دیگران را برآورده سازد : مرادبخشا در تو گریزم از اخلاص کزین خراس خسیسان دهی خلاص مرا. خاقانی . هزار جهد بکردم که یار من باشی مرادبخش دل بی قرار من باشی . حافظ.
مرادبخش . [ م ُ ب َ ] (اِخ ) از سلاطین مغول (بابری ) هند است و در ١٠٦٨ هَ . ق . به حکمرانی گجرات هندوستان رسید. رجوع به سلسله های اسلامی ص ٣٠٥ شود.