مرتشی
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(مُ تَ) [ ع. ] (اِ فا.) رشوه گیرنده.<br>
فرهنگ فارسی معین
(مُ تَ) [ ع. ] (اِ فا.) رشوه گیرنده.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مرتشی . [ م ُ ت َ ] (ع ص ) رشوه گیر. رشوه خوار. رشوه خواه . پاره ستان . پاره گیر. رشوت ستاننده . رشوت ستان . نعت فاعلی است از ارتشاء. رجوع به ارتشاء شود : خوش کننده است او خوش و عین خوشی بی خوشی نبود خوشی ای مرتشی . مولوی .