مرطاوان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مرطاوان . [ م ِ ] (ع اِ) به صیغه ٔ تثنیه، آنچه گرداگرد ریش بچه باشد. (منتهی الارب ). آنجا که موی برنیاید از دو سوی زیر لب . (مهذب الاسماء). آنچه «عنفقه » و ریش بچه را از دو سو دربرگیرد. (از اقرب الموارد). آنجا که موی برنیاید اززیر لب و بروت که بر بالای آن است . (بحر الجواهر).