مرقال
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مرقال . [ م ِ ] (اِخ ) لقب هاشم بن عتبه (رض ). رجوع به هاشم (ابن عتبه ...) شود.
مرقال . [ م ِ ] (ع ص ) ناقة مرقال ؛ شتر ماده ٔ شتاب رو.(منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). اشتر زودرو. مُرقِل . مُرقلة. ج، مَراقیل . (اقرب الموارد) : مرقال من آن باده زده کشتی بر آب پوینده تر از کشتی بر آب به رفتار. منوچهری .