مرهوک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مرهوک . [ م َ ] (ع ص ) نعت مفعولی از مصدر رهک . شکسته و سخت سوده . (ازمنتهی الارب ) (از اقرب الموارد). رجوع به رهک شود.
مرهوک . [ م ُ رَهَْ وَ ] (ع ص ) أمرٌ مرهوک ؛ کار سست و مضطرب . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).