مساکن

مساکن . [ م ُ ک ِ ] (ع ص ) نعت فاعلی از مصدر مساکنة. باشنده وسکونت گیرنده . (ناظم الاطباء). سکونت کننده با دیگری در یک منزل . (اقرب الموارد). و رجوع به مساکنة شود.

مساکن .[ م َ ک ِ ] (ع اِ) ج ِ مسکن . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). منازل . خانه ها. مسکن ها. رجوع به مسکن شود : و سکنتم فی مساکن الذین ظلموا انفسهم . (قرآن ٤٥/١٤). و کم أهلکنا من قریة بطرت معیشتها فتلک مساکنهم لم تسکن من بعدهم الا قلیلا. (قرآن ٥٨/٢٨). قالت نملة یا أیها النمل ادخلوا مساکنکم . (قرآن ١٨/٢٧). مساکن أهل الفقر حتی قبورهم علیها تراب الذل بین المقابر. (امثال و حکم دهخدا).