مسببة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مسببة. [ م ُ س َب ْ ب َ ب َ ] (ع ص ) مؤنث مسبب که نعت مفعولی است از مصدر تسبیب . دشنام داده شده . رجوع به مسبب و تسبیب شود. ◄ ابل مسببة؛ شتران گزیده، بدان جهت که در وقت در شگفت شدن از آنهاگویند «قاتلها اﷲ». (منتهی الارب ) (اقرب الموارد).