مستجیب
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مستجیب . [ م ُ ت َ ] (ع ص ) نعت فاعلی از مصدر استجابة. ◄ اجابت کننده . (غیاث ). جواب گوینده . قبول کننده . رواکننده : بهر آن گفت آن رسول مستجیب رمز الاسلام فی الدنیا غریب . مولوی (مثنوی ). رجوع به استجابة شود. ◄ یکی از درجات هفتگانه ٔ دعوت اسماعیلیان و فروترین آنها، بدین توضیح که در عالم دعوت آنان هفت مرتبه است یا هفت حد جسمانی هست که به ترتیب اهمیت : ناطق یا رسول، سوس یا اساس یا وصی، امام، حجت، داعی مأذون یا محدود، داعی مطلق و سپس مستجیب است . و به عبارت بهتر مستجیب هرکسی است که طریقه ٔ اسماعیلیه را پذیرفته باشد: و آن کس را که دین بر وی عرضه کنند [ باطنیان ] مستجیب خوانند. (بیان الادیان، در الفرقةالرابعة من الشیعة).