مشتاق اصفهانی

مشتاق اصفهانی . [ م ُ ق ِ اِ ف َ ] (اِخ ) میر سیدعلی مشتاق . در حدود سال ١١٠١ هَ .ق . / ١٦٨٩ م . در اصفهان زاده شده و به سال ١١٧١ هَ .ق . در همانجا درگذشت . وی از بنیانگذاران دوره ٔ بازگشت بود و در سخن از سبک عراقی پیروی می نمود. سپس به سبک شاعران متقدم روی آورد. اشعارش دارای مضامین تازه و دلنشینی همراه با صنایع لفظی و معنوی است . وی با آذر، هاتف و صهبا معاصر بوده است و آنان به استادیش اعتراف داشته اند. رجوع به مقدمه ٔ دیوان غزلیات و قصاید و رباعیات مشتاق چ حسین مکی چ سال ١٣٢٠ و گنج سخن تألیف صفا شود. این ابیات از اوست : مخوان ز دیرم به کعبه زاهد، که برده از کف دل من آنجا به ناله ٔ مطرب، به عشوه ٔ ساقی، به خنده ٔ شاعر، به گریه ٔ مینا. منم که داغ عزیزان هر دیارم سوخت فلک ز آتش دوری هزار بارم سوخت .