مشنة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مشنة. [ م َ ن َ ] (ع اِ) پوست بازرفتگی از اندام به زدن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (از ناظم الاطباء). ◄ جراحتی با وسعت و بدون عمق زدن . (از اقرب الموارد): اصابته مشنة؛ جراحتی بر آن وارد آمد که پهن بود و گودی نداشت . (ناظم الاطباء).