مضا

مضا. [ م َ ] (ع اِمص ) مضاء . بُرندگی و تیزی : در صد مصاف معرکه گر کند گشته ام روزی به یک صقال به جای آید این مضا. مسعودسعد (دیوان چ رشیدیاسمی ص ٢). ز چرخ گردان مهری ز کوه ثابت زر ز چشم ابر سرشکی ز حد تیغ مضا. مسعودسعد (دیوان چ رشیدیاسمی ص ٨). ◄ تندی . سرعت . روانی : بود حیدر در مضاء حمله چون شاه جهان تا به مردی این جهان آوازه ٔ حیدر گرفت . مسعودسعد (دیوان ص ٧٥). گه ِ وقار و گه ِ جود، دست و طبع تو راست ثبات تند جبال و مضاء تیز ریاح . مسعودسعد. نه داشت ثبات حزم تو کوه نه یافت مضای عزم تو باد. مسعودسعد. زرای اوست نفاذی که در قضا باشد ز وهم اوست مضائی که این قدر دارد. مسعودسعد (دیوان چ رشیدیاسمی ص ٨٨). مضای عزمش بر روی باد بست جناح ثبات حزمش در مغز کوه کوفت قدم . مسعودسعد (دیوان چ رشیدیاسمی ص ٣٥٠). ◄ نفاذ. امضاء. عزم : حشمتش را مضاء بهرام است رتبتش را علو کیوان باد. مسعودسعد. در هر کار که اعتماد بر مضا و نفاذ تو کرده ام . (کلیله چ مینوی ص ٢٣٤)... زن حکیم و خردمند داشت که به سداد و غنا و نفاذ و مضا مذکور باشد. (کلیله چ مینوی ص ٣٥٠). مضاء رای تو چون گوهر ظفر بنمود خرد بدید که از برق چون جهد الماس . سیدحسن غزنوی . مضای خشم تو بر نامه ٔ اجل توقیع نفاذ امر تو بر دعوی قضا برهان . انوری (دیوان چ مدرس رضوی ص ٣٥٧). و رجوع به ماده ٔ بعد شود.