مطراف
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مطراف . [ م ِ ] (ع ص ) شتربچه که نچرد چراگاهی را تا طرفه و نو نپنداردو بر یک چراگاه قرار نگیرد. (منتهی الارب ) (از آنندراج ) (از اقرب الموارد) (از محیطالمحیط). ◄ ناقه که جابجا چرا کند. (منتهی الارب ) (آنندراج ).