معاجز
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
معاجز.[ م ُ ج ِ ] (ع ص ) عاجزکننده یا کینه دارنده و منه قوله تعالی والذین سعوا فی آیاتنا معاجزین ؛ ای یعاجزون الانبیاء و اولیاء اﷲ ای یقاتلونهم و یمانعونهم لیصیروهم الی العجز عن امراﷲ تعالی او معاندین مسابقین اوظانین انهم یعجزوننا. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ج، معاجزون و معاجزین : و الذین سعوا فی آیاتنا معاجزین اولئک لهم عذاب من رجز الیم . (قرآن ٥/٣٤). والذین یسعون فی آیاتنا معاجزین اولئک فی العذاب محضرون . (قرآن ٣٨/٣٤).