معافری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
معافری . [ م َ ف ِ ] (اِخ ) رجوع به عسامةبن عمر شود.
معافری . [ م َ ف ِ ] (ص نسبی ) منسوب است به معافر. (از انساب سمعانی ). جامه ای است منسوب به معافر و آن حیی از یمن باشد. (یادداشت به خط مرحوم دهخدا). و رجوع به مَعافِر و معافریة شود.
معافری . [ م َ ف ِ ] (اِخ ) احمدبن محمدبن ابی عبداﷲبن ابی عیسی معافری اندلسی مکنی به ابی عمر [ متوفی به سال ٤٢٩ هَ . ق .) از مفسران و محدثان است . اصل وی از طلمنکه (ناحیه ای در مرز اندلس شرقی ) است اما در قرطبه سکنی گزید و سپس به مشرق رفت . او را تصانیف گرانقدری است از آن جمله است : «الدلیل الی معرفة الجلیل » و «تفسیرالقرآن » و «الوصول الی معرفة الاصول » و «البیان فی اعراب القرآن » و جز اینها. وی در طلمنکه درگذشت . (ازاعلام زرکلی ج ١ ص ١٧٣).