مغایب

مغایب . [ م ُ ی َ ] (ع ص ) آنکه در غیبتش از او سخن گویند. و رجوع به مغایبة شود. ◄ (اصطلاح دستوری ) سوم شخص غایب . مقابل مخاطب . - ضمیر مغایب ؛ ضمیری که مرجع آن، شخص یا شی ٔ غایب باشد، مانند او، ایشان . - فعل مغایب ؛ فعلی است که فاعل آن شخص یا شی ٔ غایب باشد و آن شامل سوم شخص مفرد و سوم شخص جمع است، مانند رفت، رفتند. و رجوع به غایب و ضمیر غائب شود.