مفسدت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مفسدت . [ م َ س َ دَ ] (ع اِ) تباهی . خلاف مصلحت . ج، مفاسد. (یادداشت به خط مرحوم دهخدا). مفسدة : و اگر اصلی نداشته باشد هیچ مضرت و مفسدت صورت نبندد. (جهانگشای جوینی ). و کیفیت مصلحت و مفسدت ولایت خود که سبب آن چیست . (جهانگشای جوینی ). و رجوع به مفسدة و مفسده شود.