مفسده
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
مفسده . [ م َ س َدَ / دِ ] (از ع، اِ) بدی و تباهی . زیان و فساد. هرچیز زیان آور. (از ناظم الاطباء). مفسدة : ایزد که همی کرد مرکب تن و جان در هر عضوی مصلحتی کرد نهان گر مفسده ای ندیده بودی به زبان محبوس نکردیش به زندان دهان . مسعودسعد. و رجوع به دو مدخل قبل شود.
مفسده . [ م ُ س ِ دَ / دِ ] (از ع، ص ) مفسد. مضر. مخرب . (از ناظم الاطباء).