ملطاس
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ملطاس . [ م ِ ] (ع اِ) میتین سطبر و بزرگ که بدان سنگ شکنند. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). و رجوع به ملطس شود. ◄ سنگ بزرگ . ج، ملاطس . ملاطیس . (مهذب الاسماء). ◄ سنگ که به وی خسته ٔ خرما کوبند. (منتهی الارب ) (آنندراج ). سنگی که بدان هسته ٔ خرما کوبند. ج، ملاطیس .(ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ صخره ٔ پهن . و گویند: ضربه بالملطاس . (از اقرب الموارد). ◄ تبر دراز سرتیز. (از اقرب الموارد).