ملک‌الشعرای بهار | اشعار محلی | شماره ۲ - غزل

یقین درم اثر امشو بهایهای مو نیست که یار مسته و گوشش بگریه‌های مو نیست خدا خدا چه ثمرای موذناکامشو خدا خدای شمایه خدا خدای مو نیست نمود خونمه پامال و خونبها مه نداد زدم چو بر دمنش دست، گفت پای مو نیست بریز خونمه با دست نازنین خودت چره که بیتر ازی هیچه خونبهای مو نیست بهار اگر شو صدبار بمیرم از غم دوست بجرم عشق و محبت، هنوز جزای مو نیست