ملک‌الشعرای بهار | اشعار محلی | شماره ۳ - غزل

گفتی که ممیر وخته مو لبیکمه گفتم هی هی بخدا خوب تو گفتی مو شنفتم ای شیر نر عشق، تقلای مو پوچه ای بوده مقدر که بچنگال توبفتم تا زور دری تیز بزن بازوی صیاد مو کفتر جون سختم و آسون نمیفتم گفتم که بپایت نخلد خار و مو امشو با جاروی مژگون سر راه تو ره رفتم دیشو بخیال صدف سینه صافت تا وقت سحر مروری اشک مسفتم همدوش بهارم مو که هم‌جفتم هم‌طاق در بی‌طقتی طاقم و با یاد تو جفتم