ملک‌الشعرای بهار | تصنیفها | ای ایرانی (در دستگاه دشتی)

آخرای ایرانی! تا به کی نادانی تا چند سرگردانی بر اروپا بنگر شور و غوغا بنگر کز مژگان خون رانی باری باری بر خود کن نظری داد ازین دربدری آه ازین بی‌خبری عزت تو جلالت و شجاعتت کو؟ جلال تاریخی و آن برش شمشیر تو کو؟ کورش و دارای مهین خسرو و شاپورکزین غرش و آوای سواران جهانگیر تو کو؟