ملک‌الشعرای بهار | رباعیات | شماره ۶۶

ای ایرانی خفتی و بگذشت بسی برخیز و به کار خویش بنگر نفسی ور کشته شوی جز این مبادت هوسی کاین خانه از آن توست نی زان کسی