ملک‌الشعرای بهار | غزلیات | شماره ۱۰۱

ای تازه بهار نغز و زببایی اندر خور دیدن و تماشایی رضوان سر شاخ تازه پیراید چون تو سر زلف تازه پیرایی هر دم به دگر طریقه و آیین رخساره خوبشتن بیارایی تا آن که بدین طریقه‌های نو دل از کف شیخ و شاب بربایی یک‌دم‌زنشست‌وخاست نشکیبی وز فتنه گری دمی نیاسایی