ملک‌الشعرای بهار | غزلیات | شماره ۱۰۰

صبا ز طره جانان من چه می‌خواهی ز روزگار پریشان من چه می‌خواهی؟ دلم ببردی و گویی که جان بیارای دوست به حیرتم که تو از جان من چه می‌خواهی؟ دوباره آمدی‌ای سیل غم، نمی‌دانم دگر ز کلبه ویران من چه می‌خواهی؟ جز آشیانه بلبل گلی به شاخ نماند صبا دگر ز گلستان من چه می‌خواهی؟ کمال یافت نهالت ز آب چشم «بهار» جز اینقدر، گل خندان من چه می‌خواهی؟