ملک‌الشعرای بهار | غزلیات | شماره ۱۷

عشقت آتش به دل کس نزند تا دل ماست کی به‌مسجد سزد آن شمع که در خانه رواست به وفایی که نداری قسم‌ای ماه جبین هر جفایی که کنی بر دل ما عین وفاست اگر از ربختن خون منت خرسندی است این نه خون است بیا دست در او زن که حناست سر زلف تو ز چین مشک‌تر آورده به شهر از ختن مشک مخواهید حریفان که خطاست من گرفتار سیه‌چرده شوخی شده‌ام که به من دشمن و با مردم بیگانه صفاست یوسف از مصر سفر کرد و بدینجا آمد گو به یعقوب که فرزند تو در خانه ماست روزی آیم به سرکوی تو و جان بدهم تا بکوبند که این، کشته آن ماه‌لقاست زود باشدکه سراغ من تهمت‌زده را از همه شهر بگیری و ندانندکجاست اگرت یار جفا کرد و ملامت «راهب» غم مخور دادرس عاشق مظلوم خداست