ملک‌الشعرای بهار | غزلیات | شماره ۱۶

حشمت محتشمان مایه مرگ فقراست داد ازین رسم فرومایه که در شهر شماست یا رب این شهر چه شهر ست و چه خلقند این خلق که به هر رهگذری نعش غریبی پیداست می‌شنیدم سحری طفل یتیمی می‌گفت: هر بلایی که به ما می‌رسد از این وزراست خانه «محتشم» آباد که از همت او شیون و غلغله در خانه مسکین و گداست از خدایش به حقیقت نرسد برگ مراد آنکه فارغ ز غم ومحنت مخلوق خداست نوشداروی نصیحت چه دهد سود بهار به مریضی که به هر قاعده محکوم فناست