ملک‌الشعرای بهار | غزلیات | شماره ۵۸

خوبروبان یار را در عین یاری می‌کشند دوستداران را به جرم دوستداری می‌کشند مرغ وحشی چون نمی‌افتد به دست کودکان مرغ دستاموزرا با زجر وخواری می‌کشند شاهدان دیرجوش از دوستان باوفا زود سیر آیند و ایشان را به زاری می‌کشند دوستان خاص را مانند مرغ خانگی درعروسی وعزا بررسم جاری می‌کشند سر شبانان فی‌المثل گوساله پا بسته را در قبال جستن گاو فراری می‌کشند تا مگر ازکید بدخواهان دمی ایمن شوند نیکخواهان را ز فرط خام کاری می‌کشند بهر قربان بر سر راه حسودان دو رو غمگساران را به جای غمسگاری می‌کشند چون وزبر و پیل و رخ ازکار افتادند و شاه ماند بی‌اصحاب با یک زخم کاری می‌کشند تجربت‌ها کرده‌ایم ازکار دولت‌ها «بهار» گر نکشتی اختیاری، اضطراری می‌کشند