ملک‌الشعرای بهار | غزلیات | شماره ۵۹

پیوند ببندند بتان لیک نپایند ور زان که بپایند بگویند و نیایند وانگه چو بیایند نخندند و ز عشاق خواهندکه‌شان هیچ نبوسند و نگایند گویند نباتی را، مردم به دهان در گیرند، ولی نه بمکند ونه بخایند این یوسفکان گرچه عزیزند ولیکن ای کاش که هیچ از شکم مام نزایند ور زان که بزادند شوند آبله‌رویان تا زشت شوند و دل مردم نربایند ور زان که ربودند بمیرند که عشاق بر جای غزل نوحه بر ایشان بسرایند