ملک‌الشعرای بهار | غزلیات | شماره ۷۱

درگوش دارم این سخن از پیر می‌فروش کای طفل بر نصیحت پیران بدار گوش خواهی که خنده سازکنی چون غرابه خند خواهی که باده نوش کنی چون پیاله نوش کآن یک‌هزار خنده نموده است و دیده‌تر وین یک‌هزار جرعه کشیدست و لب خموش پوشیده می‌بنوش که سهل است این خطا با رحمت خدای خطابخش جرم‌پوش بر دوش اگر سبوی می‌آری به خانقاه بهتر که بار منت دونان کشی به دوش زاهدکه دین فروشد و دنیا طلب کند او را کجا رسد که کند عیب می‌فروش روزی دوکاستین مرادت بود به‌دست در باب قدر صحبت رندان ژنده‌پوش یاری و باده‌ای وکتابی وگوشه‌ای گر دست داد پای به دامان کش و مکوش گر دین و عقل نیست مرا زاهدا مخند ور تاب وهوش نیست مرا ناصحا مجوش کانجا که عشق خیمه زند نیست عقل و دین وآنجاکه یار جلوه کند نیست تاب و هوش ای مهربان طبیب چه پرسی ز حال من؟! چون است حال رند قدح گیر جرعه‌نوش پارینه مست بودم و دوشینه نیز مست وامسال همچو پارم و امروز همچو دوش خیزای بهار عذرگناهان رفته خواه زان پیشترکه مژده رحمت دهد سروش