ملک‌الشعرای بهار | غزلیات | شماره ۹۳

شبی گذشت به آسودگی و آزادی هزار شکر بدین نعمت خدادادی چه عیش‌های مهنا که روی داد به ما بدین چمن که بدو باد روی آبادی ز کهنه و نو گیتی نگشت شاد دلم من و ملازمت لعبتان نو شادی حدیث نعمت پرویز و حسن شیرین رفت ولی چوکوه بجا ماند عشق فرهادی بیار باده و آبی فشان بر آتش دل که بی‌خبر شوم از قید خاکی و بادی به شهربند حقیقت رسی ز راه مجاز بلی نتیجه شاگردیست، استادی همیشه خرم و شادیم از عنایت دوست دوصد سپاس بدین خرمی و این شادی