ملک‌الشعرای بهار | غزلیات | شماره ۹۴

بر سبزه نشست بلبل و قمری باید می‌سرخ چون گل حمری آری می‌سرخ درخور است از آنک بر سبزه نشست بلبل و قمری آن سرخ میئی که گرش بربویی نشناسیش از بنفشه بری آن می‌که سحابش اندرون بینی رخشنده‌تر از ستاره شعری