ملک‌الشعرای بهار | قصاید | شماره ۲۰۶ - ای زن
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
جوان بخت و جهان‌آرایی‌ای زن جمال و زینت دنیایی‌ای زن صدف خانه است و صاحبخانه غواص تو در وی گوهر یکتایی‌ای زن تو یکتا گوهری در درج خانه وزان بهتر که گوهر زایی‌ای زن تو در عین لطافت زورمندی تو هم گوهر تو هم دریایی‌ای زن چو مغز اندر سر و چون هوش در مغز به جا و لایق و شایایی‌ای زن تو نور دیده روشندلانی ازیرا درخور و دربایی‌ای زن طبیعت خود چو کانی پر ز لفظ است تو آن الفاظ را معنایی‌ای زن تعالی‌الله که در باغ نکویی چو گل پاکیزه و زیبایی‌ای زن خطا گفتم ز گل نیکوتری تو که هم زیبا و هم دانایی‌ای زن ترا حاجت به آرایش نباشد که خود پا تا به سر آرایی‌ای زن نعیم زندگی را با تو بینم همانا نور چشم مایی‌ای زن معمای جهان حل کردی و باز تو خود اصل معماهایی‌ای زن نبودی زندگی گر زن نبودی وجود خلق را مبدایی‌ای زن بنای نیک‌بختی را به گیتی تو هم معمار و هم بنایی‌ای زن کواکب جمله تن کوشند، چون تو شبانگه گرم لالالایی‌ای زن بغلطد اشک انجم، چون بر طفل تو چشم از خواب خوش بگشایی‌ای زن طبیعت جذبه عشق از تو آموخت که تو خود عشق را مبنایی‌ای زن طبایع گاه لطف و گاه قهرند تو لطف از فرق سر تا پایی‌ای زن بهشت واقعی جایی است کز مهر تو با فرزندگان آنجایی‌ای زن تواضع را چو خیزی پیش شوهر همایون شاخه طوبایی‌ای زن دربغا گر تو با این هوش و ادراک به جهل از این فزون‌تر پایی‌ای زن دریغا کز حساب خود وطن را به نیمه تن فلج فرمایی‌ای زن بزرگا شهریارا! کامر فرمود کز این بیغوله بیرون آیی‌ای زن به شاه پهلوی از جان دعاگوی اگر پنهان و گر پیدایی‌ای زن ثنای بانو و شه‌دخت و شه‌پور بکو گر پیر اگر برنایی‌ای زن سوی علم و هنر بشتاب و کن شکر که در این دوره والایی‌ای زن حجاب شرم و عفت بیش‌تر کن کنون کازاد، ره‌پیمایی‌ای زن به کار علم و عفت کوش امروز که مام مردم فردایی‌ای زن