ملک‌الشعرای بهار | قصاید | شماره ۲۰۷ - دریغ من!

آتش کید آسمان سوخت تنم، دریغ من ز آب دو دیده، بیخ غم برنکنم، دریغ من من که به تن ز عافیت داشتمی لباس‌ها بس‌عجبست کاین‌چنین عور تنم، دریغ من این فلک قبا دورنگ ازسر حیله برکشید از تن عافیت برون پیرهنم، دریغ من دست فلک به پای دل بست مرا کمند غم نیست کسی که پنجه‌اش درشکنم دریغ من من که به کوی خرمی داشتمی وطن کنون وادی بیکران غم شد وطنم، دریغ من همچو گلی شکفته رخ در چمن نکوئیم کامده باد مهرگان در چمنم، دریغ من راغ و زغن به‌بوستان‌نغمه‌سرای‌روز و شب من که چو بلبلم چرا در حزنم، دریغ من جام مراد سفلگان پر ز می‌نشاط و من بهر چه ساغر طرب درفکنم، دریغ من من که نه این‌چنین بدم بهر چه‌این‌چنین شدم من چه کسم خدای را کاین نه منم، دریغ من بوالحسن است شاه من، کوی رضا پناه من پس ز چه رو به ناکسان مفتتنم، دریغ من خلق جهان ز کاخ او ریزه‌چنند و من چرا بر در کاخ دیگران ریزه چنم، دریغ من خاقانی شیروان گفته زبان حال من [مصرع درست اسکن نشده] … نم دریغ من