ملک‌الشعرای بهار | قصاید | شماره ۲۳۱ - گرسنه

شاها تا کی بود بهار گرسنه خائن سیر و درستکار گرسنه؟ خرمگس و عنکبوت و پشه و زنبور آن همه سیرند و نوبهار گرسنه آنکه کند سفلگی شعار، بود سیر وانکه کند راستی شعار، گرسنه سکه قلب خراب سیر ولیکن شمش زر کامل‌العیار گرسنه دشتی و زوار و شیروانی سیرند لیک تقی‌زاده و بهار گرسنه کوشش و ایران غنی و سیر ولیکن صد چو خلیلی به هر کنار گرسنه یک نفر از پرخوری کند قی و پیشش ضعف نموده است صد هزار گرسنه دزد وطن هست سیر و آن که همه عمر بهر وطن بوده جان نثار گرسنه آن که بود چاپلوس و جاهل و بی‌دین هیچ نماند به روزگار گرسنه وان که تملق نگفت و در همه حالی مسلک خود کرد آشکار، گرسنه دشمن ایران به یک قرار بود سیر ملت ایران به یک قرار گرسنه وای به باغی که جغد و زاغ در آن سیر لیک بود قمری و هزار گرسنه سیران مستوجب عنایت شاهند لیکن مستوجب فشار، گرسنه هیچ ندیدم خدای را که گذارد عبد ضعیف گناهکار گرسنه گرسنگی لازم است لیک روا نیست بیشتر از حد انتظارگرسنه